มันก็ happy ที่เป็นโสด แต่บางทีก็อยากมีใครสักคนที่คุยเรื่องๆโง่ๆที่เจอในแต่ละวันให้เค้าฟังได้บ้าง

เคยไหมรู้สึกว่าตัวเราไม่เหมาะกับใครเลย รู้สึกตัวเราไม่สำคัญกันใครเลย ไร้ค่า โดดเดี่ยว ตัวคนเดียว บางทีก็แอบคิดนะว่าโชคชะตาฟ้ากลั่นแกล้งเราหรือป่าวถึงทำให้เราโสดจนถึงทุกวันนี้ บางทีก็แอบอิจฉาที่เขามีแฟ

ตั้งแต่เล็กจนโต มีแต่คำว่าลำบาก หนี้สิน ลำบากตั้งแต่เด็ก พี่สาวก็ป่วยเป็นมะเร็งเสีย พ่อแม่ก็เลิกกัน รู้สึกโดดเดี่ยวเคว้งคว้างในชีวิต แต่ก่อนเวลาสิ้นเดือนเงินไม่พอจะยืมพี่สาว ตอนนี้หันไปก็ไม่มีใคร มีอะ

ผมมีเพื่อนสนิทสมัยเรียนมหาลัยอยู่ 3 คนครับ ซึ่งทั้ง 3 คนมีแฟนแล้ว แต่งงานไปแล้ว 1 และกำลังจะแต่งเร็ว ๆ นี้อีก 1  ผมเป็นคนเดียวในกลุ่มที่ยังโสด และนั่นแหละ คือเหตุผลที่ผมไม่อยากไปงานแต่ง จะให้หา

รู้สึกชีวิตไร้ค่าไม่อยากอยู่แล้วเหนื่อยไม่รู้จะอยู่ไปทำไม มันเหมือนชีวิตมีอะไรขัดๆตลอดตั้งแต่เด็กจนโต ทำไรก็ไม่สุดตลอดทุกเรื่องเลย ไปอยู่ที่ไหนร้านก็เจ๋งทั่งที่ตั้งใจทำงานแล้วแท้ๆ เรื่องความรักก็เหมือ

.

เพิ่งรู้ว่าเหงาจริงๆมันเป็นแบบไหน อยู่ในสังคมที่เต็มไปด้วยคนมากมาย แต่โคตรเคว้งคว้าง ใครมีวิธีกำจัดความรู้สึกโดดเดี่ยวแบบนี้บ้างคะ

เบื่อชีวิตโดดเดี่ยวที่ไม่มีเพื่อนคู่คิด.. ใช้ชีวิตคนเดียวซะจนเบื่ออยากมีคนอยู่ด้วยสร้างอนาคตใหม่ไปด้วยกัน เน้นว่าต้องเป็นคนอ้วนเหมือนกันเป็นความชอบส่วนตัวหน้าตาเป็นยังไงไม่สนอะ ขอนิสัยดีไม่ทำตัวเป็นภา

นี่รึคืออาการของคนอกหัก พึ่งได้รู้ได้ซึ้งก็วันนี้ มัน​เคว้งคว้าง​ว่างเปล่า​ โดดเดี่ยว​ ไร้สติยั้งคิด ควบคุมตัวเองไม่ได้... ต้องทำยังไงถึงจะผ่านมันไปได้... ทรมาน​เหลือเกิน!